Categorie archief Persoonlijk

doorJanina

HSP op het werk I

Afgelopen zaterdag was ik aanwezig bij HSP Day. Een prachtig initiatief van Esther Bergsma, een van de experts op gebied van hoogsensitiviteit in Nederland. Het thema van dit jaar was HSP & werk. Een zeer interessant onderwerp dat meer aandacht verdient. Ik begin met het delen van een aantal schokkende cijfers: Van alle werknemers in Nederland is 15% in het verleden of op dit moment uitgevallen als gevolg van burn out. Van alle hooggevoelige werknemers in Nederland ligt dit percentage  maar liefs op 57. Meer dan de helft! 

 

Toch een last?
Nu heb ik mijn buik vol van praten over HSP alsof het een enorme last en toestand is. Maarja, met dit soort cijfers ontkom je er niet aan om ook naar die kant van de eigenschap te kijken die als een last kan worden ervaren. Zoals keer op keer is aangetoond zijn wij gevoelige mensen zeer beïnvloedbaar door onze omgeving. Als deze negatief is, zullen we eerder vervallen in overprikkeling en stagnatie. Als deze positief is, zullen we ons gezond ontwikkelen en tot geweldige prestaties komen. 

 

Onbekend maakt onbemind
Sowieso maakte de dag mij weer bewuster over het feit dat HSP nog lang niet algemeen bekend is, laat staan algemeen aanvaard. Er is nog steeds veel onwetendheid en ontkenning. In de hulpverlening, op scholen, maar ook bij werkgevers. Ik hoorde mensen op de HSP Day vertellen over werkgevers en hulpverleners die HSP nog altijd een modeverschijnsel en aanstelleritus vinden. Dat kan echt niet meer! De komende tijd zal ik me dus ook weer meer gaan richten op deze kant van mijn missie: Meer kennis en begrip kweken voor HSP.

 

Onderprikkeling
Wat het complex maakt, is dat bij HSP’ers zowel overprikkeling als onderprikkeling op de loer ligt. Een combinatie van beide is zelfs ook mogelijk. Ik denk achteraf dat ik een paar jaar geleden door het oog van de naald ben gegaan. Privé speelde er veel dat negatieve energie kostte en onze kinderen hielden ons 5 jaar lang uit de slaap. Ik coachte 2 dagen in mijn praktijk en werkte daarbij 2 dagen als telefoniste bij een bedrijf in loondienst. Op papier was dit een prachtige oplossing. Ik had de rust van financiële zekerheid, slechts 2 dagen hoefden we opvang te regelen, de rest konden de jongens gewoon thuis zijn, bij mij, mijn man of grootouders. Bovendien leek de eenvoud van het telefoon opnemen een ideale manier om geld te verdienen zonder dat het me te veel inspanning kostte, zodat ik mijn energie kon stoppen in coachen en mijn kinderen.

Het omgekeerde bleek het geval! De dagen in mijn praktijk gaven me vleugels, de dagen met de jongens waren (vaak..) heerlijk en van de dagen achter de balie met verder weinig om handen, moest ik telkens weer enorm bijkomen. Ik raakte enorm geïrriteerd, vond het werk onuitstaanbaar en had op alles en iedereen iets aan te merken. Ik was tegen de lunch gemiddeld al door mijn energievoorraad heen en reed op mijn tandvlees naar huis. Gek hè? Gewoon stil zitten met een muziekje, goede koffie en aardige mensen aan de lijn. Maar zo voelde het voor mij niet. Ik kon de rust en de balans niet vinden. Vanzelfsprekend was ik me hier -enigszins- van bewust en verweet ik mezelf ondankbaarheid, prinsessengedrag en mijn korte lontje. 

In het kort: mijn thuissituatie gaf me veel stress en maakte dat ik snel overprikkeld was. Mijn werksituatie bij De Vuurtoren was een positieve, goede flow en energie. En mijn telefonistebaan maakte dat ik onderprikkeld raakte. Weet dat onderprikkeling net zo stressvol als overprikkeling! De combinatie van de drie was voor mij heel verwarrend en ook de manier waarop ik op de overleefstand stond, maakte dat ik maar net op tijd aan de bel trok. Ik nam ontslag heb genomen en koos voor mezelf. Hoe spannend ook, ik wist niet zo goed waar ik heen zou gaan, maar ik kon opeens duidelijk voelen dat blijven geen optie meer was. 

 

HSP Gelukkig & Gezond
Even terug naar HSP op de werkvloer. Esther Bergsma heeft uitgebreid onderzoek gedaan naar de behoeften van hoogsensitieve mensen op het werk. Wereldwijd interviewde zij 5500 mensen en de uitkomsten zijn verbluffend, maar ook weer niet. Ongeveer 80% zal ze verbluffend vinden, ongeveer 20% zal zich misschien nu pas realiseren dat er een andere manier is om naar werk te kijken. 

Ik noem een aantal uitkomsten van het onderzoek:

  1. HSP leveren hogere prestaties maar bereiken ook een hoger stressniveau
  2. HSP willen het voor iedereen goed doen
  3. HSP worden beïnvloed door emoties van anderen
  4. HSP nemen te weinig rust
  5. HSP voelen dat ze meer geven (investeren) dan ze (waardering) ontvangen

Hoe herkenbaar is dit voor jou? Welke van deze punten zijn voor jou van toepassing?

Ik kom een andere keer zeker terug op dit onderwerp en zal meer delen over het zeer interessante en relevante onderzoek van Esther Bergsma. Ook zal ik een aantal punten duiden met ervaringen uit mijn leven die je zonder twijfel zult herkennen. 

 

Mijn advies (ongevraagd, ik weet het, sorry!)
Wat ik je wil meegeven, is dat je op je eigen gevoel mag vertrouwen. Dit houdt in dat als je deze punten herkent, je misschien wel HSP bent. Dit houdt in dat je andere behoeften hebt, anders werkt (in je hoofd, in je hart en in je handelen) dan het merendeel van je collega’s. Dit houdt in dat de norm voor jou niets betekent. Waar het om gaat, ben jij. Jij hebt te onderzoeken wat voor jou werkt en wat niet. Kom je hier zelf niet uit, neem contact op met een coach die verstand heeft van hoogsensitiviteit. Praat met je leidinggevende, onderzoek de mogelijkheden. 

Neem het serieus, de cijfers liegen er niet om. Laten we er samen voor zorgen dat wij niet bij de 57% (meer) zullen horen!

 

doorJanina

Alle verlies is pijnlijk

Jaren geleden keek ik naar Oprah (och och, missen jullie haar ook zo vreselijk?). Will Smith was te gast. Nu ben ik geen fan van zijn films, maar zijn visie op mensen, relaties en het leven kan ik absoluut waarderen. Miss O en Will spraken over zijn kinderen en over hoe hij en zijn vrouw na de geboorte van hun oudste een soort rouwfase hebben ervaren. Ze hebben heel bewust afscheid genomen van het leven dat zij hadden voordat de kinderen er waren. Afscheid genomen van de mensen die zij waren voordat ze ouders werden. Ik kan me herinneren dat ik dit nogal Amerikaans vond destijds, maar nu ik ouder ben en zelf kinderen heb en bovendien meer thuis ben in het thema rouw, kan ik het beter begrijpen en waarderen. 

Meer lezen

doorJanina

Over een vuurtoren en stralen

In 2005 was ik een week in de ban van psychosynthese. Oorspronkelijk was de week bedoeld ter introductie van de opleiding die het Instituut Psychosynthese aanbiedt, maar voor mij -en vele anderen- was het een week van zelfreflectie. Tijdens een van de visualisaties, kwam opeens het beeld van de vuurtoren naar voren. Dat beeld heeft me sindsdien niet meer losgelaten.

De vuurtoren in mijn visualisatie was zeer oud en gerestaureerd. Hij (zij) stond eenzaam aan de kustlijn. Ze zag veel schepen naderen en het deed keer op keer pijn dat de schepen niet dichterbij kwamen. Ze bleven voorbijvaren, ondanks haar grote verlangen ze dichtbij te laten komen. Ik huilde zoals ik nog nooit gehuild had. Terwijl ik het zo schrijf, kan ik de beelden weer duidelijk voor me zien en voel ik ook het gevoel weer dat ik erbij had.  Meer lezen