Categorie archief Persoonlijk

doorJanina

Alle verlies is pijnlijk

Jaren geleden keek ik naar Oprah (och och, missen jullie haar ook zo vreselijk?). Will Smith was te gast. Nu ben ik geen fan van zijn films, maar zijn visie op mensen, relaties en het leven kan ik absoluut waarderen. Miss O en Will spraken over zijn kinderen en over hoe hij en zijn vrouw na de geboorte van hun oudste een soort rouwfase hebben ervaren. Ze hebben heel bewust afscheid genomen van het leven dat zij hadden voordat de kinderen er waren. Afscheid genomen van de mensen die zij waren voordat ze ouders werden. Ik kan me herinneren dat ik dit nogal Amerikaans vond destijds, maar nu ik ouder ben en zelf kinderen heb en bovendien meer thuis ben in het thema rouw, kan ik het beter begrijpen en waarderen. 

Meer lezen

doorJanina

Over een vuurtoren en stralen

In 2005 was ik een week in de ban van psychosynthese. Oorspronkelijk was de week bedoeld ter introductie van de opleiding die het Instituut Psychosynthese aanbiedt, maar voor mij -en vele anderen- was het een week van zelfreflectie. Tijdens een van de visualisaties, kwam opeens het beeld van de vuurtoren naar voren. Dat beeld heeft me sindsdien niet meer losgelaten.

De vuurtoren in mijn visualisatie was zeer oud en gerestaureerd. Hij (zij) stond eenzaam aan de kustlijn. Ze zag veel schepen naderen en het deed keer op keer pijn dat de schepen niet dichterbij kwamen. Ze bleven voorbijvaren, ondanks haar grote verlangen ze dichtbij te laten komen. Ik huilde zoals ik nog nooit gehuild had. Terwijl ik het zo schrijf, kan ik de beelden weer duidelijk voor me zien en voel ik ook het gevoel weer dat ik erbij had.  Meer lezen

doorJanina

Vluchten

Jaren lang kon ik niet in kerken zijn. Letterlijk. Ik ben niet gelovig opgegroeid, maar ik kwam wel in kerken. Met mijn oma een enkele keer, op vakantie. Ik hield van de mooie oude gebouwen, de stilte, de koelte, de kaarsjes. En toch was ik er niet welkom. Regelmatig kreeg ik er woordelijk de boodschap in mijn hoofd te horen “Je mag hier niet zijn.” Het ontnam me soms de adem en ik kon op die momenten niet anders dan naar buiten gaan. Als kind kon ik hier niets mee, als volwassene nog minder. Mijn moeder grapte weleens dat ik in een vorig leven waarschijnlijk op de brandstapel was beland en dat dat mijn weerstand zou verklaren. Wie weet..

Meer lezen