Categorie archief Verlies

doorJanina

Alle verlies is pijnlijk

Jaren geleden keek ik naar Oprah (och och, missen jullie haar ook zo vreselijk?). Will Smith was te gast. Nu ben ik geen fan van zijn films, maar zijn visie op mensen, relaties en het leven kan ik absoluut waarderen. Miss O en Will spraken over zijn kinderen en over hoe hij en zijn vrouw na de geboorte van hun oudste een soort rouwfase hebben ervaren. Ze hebben heel bewust afscheid genomen van het leven dat zij hadden voordat de kinderen er waren. Afscheid genomen van de mensen die zij waren voordat ze ouders werden. Ik kan me herinneren dat ik dit nogal Amerikaans vond destijds, maar nu ik ouder ben en zelf kinderen heb en bovendien meer thuis ben in het thema rouw, kan ik het beter begrijpen en waarderen. 

Meer lezen

doorJanina

Rouw op de werkvloer

Op televisie en in de krant werd recent aandacht geschonken aan rouw op de werkvloer. De strekking was vrij duidelijk: er is veel te weinig aandacht, kennis, begrip en ruimte voor rouw op de werkvloer. Gemiddeld is iemand die een dierbare verliest 143 dagen thuis. Van dat aantal schrok ik. Ook bleek uit een enquete van Nieuwsuur dat 20-30% van de mensen in rouw zich onvoldoende gesteund voelde gedurende de eerste maanden na het verlies. Op langere termijn voelde 50-70% zich onvoldoende gesteund door hun werkgever. Dat is een onacceptabel hoog percentage. | Meer lezen

doorJanina

Misverstanden over rouw

Rouw is een vreemd iets. Het is heel persoonlijk en intiem, maar tegelijkertijd ontzettend universeel. We verliezen allemaal dierbaren en dromen. We weten allemaal hoe het voelt en voelen bijna allemaal de behoefte aan troost. En toch lijken we dit maar niet te kunnen vinden en/of bieden. We kunnen er niet bij en hebben het er nog steeds liever niet over. Sowieso zijn de dood en afscheid nog altijd geen populaire onderwerpen om over na te denken of over te praten.

Omdat er zoveel misverstanden over rouw zijn, bestaat de kans dat mensen in rouw denken dat ze het niet goed doen of niet voldoende. Ik zet een aantal misvattingen op een rij:

  1. Je hoort te huilen en niet van het leven te genieten
    Rouw komt en gaat. Het is vaak een soort golfbeweging. Zowel de hoogte als de lengte van de golven verschillen per persoon en per situatie. Het komt en gaat. Lachen en genieten betekent níet dat er geen verdriet of rouw is. Kinderen kunnen zich nog wel eens schuldig voelen als zij plezier maken, terwijl net een dierbare is overleden. Wijs hen erop dat het echt ok is, dat liefde blijft en het leven geleefd mag worden. Dat dit niet betekent dat ze niet verdrietig zijn of de persoon niet missen.
  2. Rouw heeft een begin en een einde
    Rouw is niet iets waar je ‘even doorheen moet’. Dit impliceert weer dat rouw een fase is. Rouw is geen fase, het hoort bij het leven en kan een leven lang duren. Probeer uitspraken als “Nog steeds zo verdrietig? Het is toch al drie jaar geleden? ” echt achterwege te laten. Het is zeer pijnlijk en dient niemand om deze opmerkingen te maken. Wat ik echt graag meer ruimte zou willen bieden, is het besef dat rouw heel persoonlijk is en afhankelijk van de situatie.
  3. Rouwen en zeer intens emotionele pijn voelen horen bij elkaar
    Ook dit is niet waar. De ene ervaart meer en heftigere emoties dan de ander, in elke situatie dus ook als er gerouwd wordt. Dat staat echt helemaal los van de liefde die je voor de persoon voelde. Bovendien is voor velen het gevoel van verdriet en missen de eerste periode te zwaar om door te laten dringen. Soms is er geen ruimte voor, omdat er gewoon veel geregeld moet worden. Soms worden de emoties uit zelfbescherming nog niet toegelaten. En soms voelen mensen simpelweg niet de behoefte hun emoties te laten zien. Wees hierin mild en zonder oordeel. Naar een ander, maar ook naar jezelf.
  4. Je moet de overledene loslaten
    Los van het feit dat men er nooit bij zegt, hoe je dit moet doen, zie ik er ook echt het nut niet van in. Laat de liefde en de herinnering in je hart. Vergeet echter niet het leven toe te laten. Kun je verschil voelen? Toelaten in tegenstelling tot loslaten.
  5. Rouwen doe je alleen als iemand overleden is
    Niet alleen het overlijden van een geliefd persoon brengt rouw. Ook een scheiding veroorzaakt rouw. Vaak lijkt hier minder ruimte voor geboden te worden, omdat ‘je er toch zelf voor hebt gekozen’. Dit neemt niet weg dat een leven lang herinneringen en dromen opeens niet meer zijn. Een vrouw in mijn praktijk zei mij ooit dat zij soms wenste dat ze weduwe was in plaats van gescheiden, dan tref je tenminste troost en empathie. Iets om je bewust van te zijn.
  6. Verdriet om iets dat er nooit is geweest, is geen rouw
    Zeker wel. Je kunt absoluut rouwen om iets of iemand dat/die nooit is geweest of zal zijn. Zoals een goede band met je vader, het vinden van de liefde van je leven, onvruchtbaarheid, een ongeboren kind. Er zijn vele vormen van verlies en allen die dit ervaren hebben recht op rouw.

 

Hoe ervaar jij dit? Is er iets dat je hier graag over zou delen? Of zou willen toevoegen?